علت اینکه فرزندان به والدین خود اهمیت نمی دهند

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

وقتی که بعضی فیلم ها و سریال ها و مستندها را در مورد بی مهری فرزندان نسبت به والدین مسن خود به تماشا می نشستم در حالیکه در این تفکر بودم که پدر و مادر آن فرزندان در کودکی برای آنکه آنها در زندگی موفق بشوند بسیار تلاش کردند و سعی کردند که تا آنجا که می شود آنها کمبودی را احساس نکنند قلبم به درد می آمد و بسیار احساس تأسف می کردم و از خود این سوال را همواره می پرسیدم که چرا آنها وقتی بزرگ می شوند نسبت به آنها توجه ای نمی کنند و به جای آنکه به مانند آن والدین که زحمت نگه داری آنها را در کودکی کشیده اند از نگه داری آنها شانه خالی می کنند و آنها را به خانه سالمندان می برند یا اگر نبرند آنها را در خانه هایشان آنقدر تنها می گذارند که در تنهایی خود زندگی کنند تا از دنیا فانی بروند البته وقتی که کمی دقت کردم متوجه شدم که این رفتار فرزندان نسبت به والدین از طرف خود والدین نشأت گرفته است متأسفانه وقتی که والدین فرزندان خود را بزرگ می کنند به تمام مسائل دنیوی فرزندان شان توجه می کنند ولی در مسائل اخروی آنها بسیار سستی می کنند مثلا برای اینکه درکنکور دانشگاه، فرزندان شان موفق شوند به دنبال کلاس کنکور آنها هستند  و راضی هستند که هزینه های سنگین آن را به تن بخرند تا دنیا فرزندان خود را تأمین کنند ولی هرگز به فکرکنکور آخرت آنها نیستند، که آیا نماز می خوانند؟ آیا قران می خوانند؟ آیا به مسجد می روند؟آیا توجه ای به این دارند که روز جزائی است که باید نسبت به اعمال خود جوابگو باشند؟ بعضی والدین که متأسفانه از روی محبت بیش اندازه حتی سعی می کنند که آجر روی فسق و فجور فرزندان خود بگذارند یا حتی در این امر از آنها حمایت نیز می کنند در حالیکه والدین صالح همواره باید هم و غمشان این باشد که فرزندان صالحی را به جامعه تحویل دهند تا منشأ خیر و نیکی هم در دوران پیری برای آنها باشند و هم زمانی که دار دنیا را ترک کردند باقیات الصالحاتی برای ایشان محسوب شوند. خوب فرزندی که با این دیدگاهای دنیا محورانه بزرگ شود تعجبی نیست که فردا اگر به سنین توانمندی رسید از آخرت خود نترسد و با والدین خود کمال بی مهری را انجام دهد. به قول مولانا: این جهان کوه است و فعل ما ندا    سوی ما آید نداها را صدا.